Περιγραφή

Το μαύρο δεν είναι σιωπή· είναι βάθος. Και μέσα του, λευκά άνθη επιπλέουν σαν σκέψεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Οι χρυσές γραμμές χαράζουν διαδρομές — ίσως περάσματα, ίσως τραύματα. Το «Λουλούδι του δρόμου» είναι αυτό που μένει όταν όλα τα άλλα έχουν περάσει. Δεν είναι τοπίο, κι όμως θυμίζει διαδρομή. Δεν είναι νύχτα, κι όμως όλα συμβαίνουν στο σκοτάδι.
Οι υφές μοιάζουν να κινούνται, να τραβούν το βλέμμα βαθύτερα, εκεί όπου τα λουλούδια εμφανίζονται σαν μυστικά. Λευκά, ήσυχα, σχεδόν επίμονα. Σαν να ψιθυρίζουν ότι η ομορφιά δεν χρειάζεται άδεια για να υπάρξει.