Περιγραφή

Ένα έργο που ισορροπεί ανάμεσα στο ορατό και το φαντασιακό. Η λευκή επιφάνεια ανοίγει σαν σιωπή, πριν βυθιστεί σε ένα ρευστό τοπίο από μπλε και λευκές δίνες.
Οι μορφές θυμίζουν νερό σε κίνηση, κύματα που αναπνέουν απαλά, σαν να κρύβουν έναν αόρατο κόσμο κάτω από την επιφάνεια. Το έργο προσκαλεί τον θεατή να χαθεί σε αυτόν τον «βυθό», εκεί όπου η ηρεμία και η αβεβαιότητα συνυπάρχουν, και το φως διαλύεται μέσα στο άγνωστο.